De zoektocht naar een baan.

Heb je ook wel eens dat je maanden, soms wel bijna een jaar aan het solliciteren bent en je de moed al eigenlijk hebt opgegeven. Toch komt er uiteindelijk, zonder dat je het verwacht dat lichtpuntje. Namelijk dat je ergens bent aangenomen.
Mij is dat overkomen.


In het jaar 2011 heb ik mijn MBO diploma als Juridisch Medewerker gehaald. Nu kan ik eindelijk een betaalde baan gaan zoeken en beginnen met werken, dacht ik. Dat was moeilijker dan ik had gedacht. Ik had, ik weet niet hoeveel sollicitatiebrieven eruit gedaan, maar ik kreeg alleen maar afwijzingen. In dat zelfde jaar heb ik het zelfs met een jobcoach geprobeerd, maar dat wilde ook niet lukken. Bij de belastingdienst dachten we een kans te hebben, maar zij wilde mij alleen op vrijwillige basis aannemen. En dan altijd zeggen dat we iedereen als gelijke moeten behandelen.  Waarom zou iedereen betaald worden voor zijn of haar werkzaamheden en ik moet het vrijwillig doen. Dit heb ik niet gedaan.


Gelukkig vond ik op eigen initiatief eind 2011 een leuke baan als vrijwilliger bij het magazine Unlimited. Hier vond ik het niet erg om op vrijwillige basis te werken, omdat iedereen dat deed. Bij Unlimited heb ik een geweldige tijd gehad. Helaas moesten zij stoppen om te bestaan, want zij bestonden door middel van giften en sponsoren en dat werd steeds minder door de crisis.


Daarna heb ik dus een jaar thuis gezeten en moest ik elke dag maar weer kijken wat ik ging doen. Ik heb in dat jaar dat ik weer thuis zat wel een boek geschreven samen met Paul Dirkse. Dit was iets wat ik al heel lang wilde en nu de tijd voor had. Toen dat boek eenmaal af was viel ik weer in die zelfde sleur, dat ik elke dag moest kijken wat ik nu weer ging doen. Tot ik besloot om een oproep te doen op facebook of een bedrijf het aandurfde om mij als vrijwilliger aan te nemen, want in deze tijd van crisis is het voor mensen zonder beperking al moeilijk om een betaalde baan te vinden. Ik werd benaderd door iemand van Libertas Leiden of ik even een mailtje wilde sturen naar de desbetreffende persoon, want ze zag daar wel mogelijkheden voor mij, dus dat deed ik. De volgende dag kreeg ik gelijk een mailtje terug of ik op gesprek wilde komen. Dit gesprek heb ik afgelopen donderdag gehad. Het waren super lieve mensen en super enthousiast. Zelfs werd er meegedacht over hoe ik het beste alles zelfstandig kan doen, zodat ik niet elke keer alles hoeft te vragen. Ze gaan een aantal dingen voor mij uitzoeken en daarna als alles is geregeld mag ik beginnen. Heb ik toch eindelijk na al die jaren een baan en draai ik weer mee in de maatschappij.


Waar social media al niet goed voor is ;)


Lees meer van dit soort verhalen in mijn boek.

Reactie schrijven

Commentaren: 0